Never Let Me Go by Kazuo Ishiguro

หลังจากต้องเผชิญสภาวะมหาอุทกภัยที่แสนหนักหน่วงมาหมาดๆ คงไม่มีอะไรที่จะฟื้นฟูสภาพจิตใจตัวเองได้ดีเท่ากับการได้นั่งอ่านหนังสือเงียบๆคนเดียวอีกแล้ว และหนังสือที่เลือกหยิบมาอ่านโดยไม่ต้องคิดเลยก็คือหนังสือ Never Let Me Go ที่เขียนโดย Kazuo Ishiguro ที่จขบซื้อเก็บดองไว้นานจนเกือบลืมไปเลยว่ามีเล่มนี้อยู่ในคิวรออ่านด้วย

Never Let Me Go เป็นเรื่องราวความรัก ความสัมพันธ์ของเพื่อนสนิท 3 คนอันได้แก่ Kathy, Tommy และ Ruth โดยทั้งสามเติบโตขึ้นมาด้วยกันในโรงเรียนกินนอนที่สุดแสนจะพิเศษที่มีชื่อว่า Hailsham โดยชีวิตของทั้งสามคนนั้นถ่ายทอดออกมาโดยการเล่าเรื่องย้อนอดีตของ Kathy (ที่ปัจจุบันทำหน้าที่เป็น carer อยู่)ฟังพล็อตคร่าวๆก็แสนที่จะ cliche แล้ว หลายคนคงคิดว่าไอ้โรงเรียนกินนอน Hailsham นี้คงเป็นโรงเรียนประจำในอังกฤษสุดหรูที่มีไว้สำหรับสอนเด็กร่ำรวย คุณหนูสุดพิเศษทั้งหลายให้มีชีวิตเริ่ดหรูแบบเท้าไม่ติดดินเป็นแน่ แต่ไม่ใช่เลยค่ะ ตั้งแต่เปิดอ่านหน้าแรก การใช้คำของอิชิกูโร่ก็ชวนให้ฉุกใจคิดแล้ว โดยเขาใช้คำว่า guardian แทน teacher หรือ carer ที่คอยดูแล donor (donor ที่ donate อะไร ชวนให้สงสัยมาก)  ส่วนเด็กนักเรียนทั้งหมดในโรงเรียนก็มีสภาพความเป็นอยู่แบบปิดมากๆ ไม่มีการข้องแวะกับโลกภายนอกเลยแม้แต่นิดเดียว แถมยังไม่มีการพูดถึงครอบครัวของเด็กๆกันเลย Hailsham จึงเป็นทุกสิ่งทุกอย่างในโลกของเด็กพวกนี้จริงๆ ทำให้อ่านไปสงสัยไปว่าเด็กพวกนี้เป็นอะไรกันแน่ เป็นเด็กหลอดแก้ว หรือว่าเกิดจากกระบอกไม้ไผ่หรืออย่างไร ซึ่งปริศนานี้ก็ค่อยๆเปิดเผยออกมาเรื่อยๆ ผ่านทางชีวิตความเป็่นอยู่ของเด็กพวกนี้ ที่โรงเรียนพวกเขาถูกสอนฝึกเรียนวิชาศิลปะอย่างจริงจังมาก ทุกครั้งที่เด็กพวกนี้วาดรูป หรือเขียนบทกวี ก็จะมีตัวละครที่ทุกคนเรียกว่า มาดามมาเลือกชิ้นงานที่ดีที่สุดไปเสมอ โดยเป็นที่เข้าใจกันว่าผลงานเหล่านั้นจะถูกนำไปจัดแสดงที่แกลอรี่ (ซึ่งอยู่ที่ไหนก็มีไม่ใครรู้) และถ้างานศิลปะของใครถูกมาดามเลือกไปก็จะถือว่าเป็นความภาคภูมิใจสูงสุดเลยทีเดียว นอกจากศิลปะแล้ว พวกเขาก็ถูกสอนให้เล่นกีฬา รักษาสุขภาพตัวเองให้แข็งแรงอยู่เสมอ อ่านวรรณกรรม และเรียนรู้เรื่องเพศอย่างละเอียดละออ เมื่อเริ่มโตขึ้นพวกเขาก็เรียนรู้ได้มากขึ้นว่าตัวเองไม่สามารถมีลูกได้ แถมยังถูกห้ามไม่ให้อ่านหนังสือ หรือดูหนังที่เกี่ยวข้องกับการสูบบุหรี่กันเลยทีเดียว (โดยเฉพาะเรื่องเชอร์ลอค โฮล์ม ที่ตัวเอกติดฝิ่นงอมแงม)

และด้วยเรื่องวาดเขียนนี่เองที่ดึง Kathy กับ Tommy ให้มาสนิทกัน เพราะ Tommy เป็นคนวาดรูปแย่มาก เลยโดนเพื่อนล้อเป็นประจำ ทำให้เขาต้องระเบิดอารมณ์รุนแรงออกมา ซึ่งสิ่งนี้เองที่ดึงให้ Kathy หันมาสนใจเขา (อ่านๆไปก็พอรู้ว่า Kathy แอบหลงรัก Tommy อยู่ แต่ในที่สุด Tommy ก็ตัดสินใจคบกับ Ruth – ซึ่งเป็นคล้ายๆกับหัวโจกของกลุ่มแทน เรื่องราวจึงออกมาประมาณรักสามเส้า)

เรื่องราวก็ดำเนินไปเรื่อยๆจนกระทั่งเด็กทั้งหมดจบจาก Hailsham แล้วมาใช้ชีวิตต่อที่ Cottage  และความจริงที่น่าตกใจก็เริ่มเปิดเผยขึ้นเรื่อยๆว่าจริงๆแล้วพวกเขาคือมนุษย์โคลน โดยทุกคนที่ออกจาก Cottage ไปแล้วก็จะแยกย้ายกันไป โดยถ้าไม่เป็น carer อย่าง Kathy ก็ต้องทำหน้าที่เป็น donor บริจาคอวัยวะในตัวให้คนอื่นจนกว่าจะจบชีวิตลง ใครที่อึดมากๆ ก็จะบริจาคได้อย่างมากที่สุดถึงสี่ครั้งด้วยกัน เรื่องราวก็เริ่มขมวดขึ้นเรื่อยๆเมื่อแคธี่ต้องมารับหน้าที่ดูแลรูธที่ต้องพักรักษาตัวหลังจากบริจาคอวัยวะเป็นครั้งแรก และความทรงจำเกี่ยวกับทอมมี่จึงกลับมาอีกครั้ง เพราะรูธรู้สึกสำนึกผิดจึงพยายามดึงให้ Kathy กับ Tommy กลับมาสมรักกัน (หลังจากที่โดนตัวเองแย่งไปตั้งนาน) ซึ่งก็ออกจากสายเกินไปสักหน่อย เพราะทอมมี่เองก็บริจาคอวัยวะมาถึงสามครั้งแล้ว เหลืออีกแค่ครั้งเดียวก็ต้องจบชีวิตลง

Ishiguro เขียนเรื่องนี้ได้สะเทือนใจมากค่ะ โดยเฉพาะการหยิบยกประเด็นในแง่ความเป็นมนุษย์ขึ้นมา อ่านแล้วสงสารตัวละครมากเรียกว่า heart breaking เลยล่ะ เพราะทุกคนล้วนแล้วแต่มีความฝัน มีเลือดเนื้อ มีอารมณ์ความรักเหมือนมนุษย์ปุถุชนธรรมดาทั้งๆที่มีชีวิตอยู่เพื่อบริจาคอวัยวะให้คนอื่นจนตัวตายเท่านั้น ทำให้เกิดการตั้งคำถามขึ้นมาว่าจะต้องทำให้พวกเขาเป็นมนุษย์ และมีชีวิตจิตใจแบบมนุษย์ไปทำไม จขบ.ทึ่งในลีลาการเขียนของอิชิกูโร่มาก คือมันจะนิ่งๆ แต่ว่า precise มาก ไม่มีคำไหนที่เกินเลย หรือเวิ่นเว้อแม้แต่คำเดียว ออกจะเป็นการเล่าเรื่องราวที่ไร้อารมณ์ด้วยซ้ำ แต่ไอ้การเขียนแบบไร้อารมณ์นี่แหละที่สุดยอดมาก เพราะสิ่งที่เขาไม่ได้เขียนออกมาตรงๆต่างหากที่ทำให้คนอ่านอย่างเราน้ำตานองหน้าได้เลย ขอคารวะในชั้นเชิงการเขียนจริงๆค่ะ เขียนดีสมเป็นมาสเตอร์พีซอีกเรื่องต่อจาก The Remains of the Day ได้เลย

Kazuo Ishiguro คือนักเขียนระดับแนวหน้าของอังกฤษ เขาเกิดที่ญี่ปุ่น แต่ย้ายมาอยู่ที่อังกฤษต้ังแต่อายุห้าขวบ และเขียนนวนิยายทุกเรื่องเป็นภาษาอังกฤษ (ส่วนตัว จขบ. ไม่เคยคิดว่าเขาเป็นคนญี่ปุ่นเลย คิดว่าเขาคือคนอังกฤษมาโดยตลอด เลยชอบที่จะเรียกชื่อเขาว่าอิชิกูโร่ ตามแบบตัวสะกดภาษาอังกฤษ มากกว่า อิชิงุโร่แบบญี่ปุ่น) ผลงานสร้างชื่อที่ทุกคนชื่นชอบ และรู้จักกันดีก็คือเรื่อง The Remains of the Day ที่ได้รางวัลบุคเกอร์ไปครอง ส่วน Never Let Me Go ถึงจะพลาดบุคเกอร์ไปอย่างน่าเสียดาย แต่ก็ได้รางวัลอื่นอีกหลายรางวัลมาครองแทน (ขี้เกียจสาธยาย ดูที่ปกในแทนละกันนะคะ) เรื่องนี้ถูกนำมาสร้างเป็นหนังด้วยค่ะ แต่ไม่แน่ใจว่าจะสามารถถ่ายทอดความบอบบาง และนุ่มนวลของอารมณ์ออกมาได้ครบถ้วนหรือเปล่า เพราะจขบ. ก็ไม่ได้ดูเหมือนกัน

Never Let Me Go มีแปลเป็นไทยแล้วนะคะ ใช้ชื่อเรื่องว่า แผลลึก หัวใจสลาย โดยสนพ. เออร์เนส พับลิชชิ่งค่ะ

Excerpt (ตอนนี้เองที่อ่านแล้วน้ำตาไหลพรากเลย)

That was the only time, as I stood there, looking at that strange rubbish, feeling the wind coming across those empty fields, that I started to imagine just a little fantasy thing, because this was Norfolk after all, and it was only a couple of weeks since I’d lost him.  I was thinking about the rubbish, the flapping plastic in the branches, the shore-line of odd stuff caught along the fencing, and I half-closed my eyes and imagined this was the spot where everything I’d ever lost since my childhood had washed up, and I was now standing here in front of it, and if I waited long enough, a tiny figure would appear on the horizon across the field, and gradually get larger until I’d see it was Tommy, and he’d wave, maybe even call.  The fantasy never got beyond that – I didn’t let it – and though the tears rolled down my face, I wasn’t sobbing or out of control.  I just waited a bit, then turned back to the car, to drive off to wherever it was I was supposed to be.

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s